Osoba fizyczna – definicja i różnice pomiędzy osobą fizyczną a osobą prawną

Kim jest osoba fizyczna w rozumieniu prawa i czym różni się od osoby prawnej? Choć pojęcia te pojawiają się niezwykle często – w umowach, przepisach czy przy prowadzeniu działalności gospodarczej – ich znaczenie bywa mylone lub upraszczane. Tymczasem właściwe rozróżnienie osoby fizycznej i osoby prawnej ma kluczowe znaczenie dla odpowiedzialności, praw i obowiązków uczestników obrotu prawnego. W tym artykule wyjaśniamy, kim jest osoba fizyczna oraz jakie są najważniejsze różnice pomiędzy osobą fizyczną a osobą prawną w świetle obowiązujących przepisów.

Osoba fizyczna – kto to?

Osoba fizyczna to każdy człowiek, który od chwili urodzenia posiada zdolność prawną, czyli możliwość bycia podmiotem praw i obowiązków. Oznacza to, że osoba fizyczna może m.in. nabywać prawa, zaciągać zobowiązania, zawierać umowy oraz ponosić odpowiedzialność prawną. Status osoby fizycznej przysługuje każdemu człowiekowi niezależnie od wieku, stanu zdrowia czy posiadanych zdolności do czynności prawnych, które mogą być pełne, ograniczone lub całkowicie wyłączone.

Zgodnie z przepisami prawa cywilnego, osoba fizyczna uzyskuje zdolność prawną z chwilą urodzenia. Zdolność prawna oznacza możliwość posiadania praw i obowiązków, a więc bycia ich adresatem. Co istotne, zdolność ta przysługuje każdemu człowiekowi w takim samym zakresie i trwa aż do momentu śmierci. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się również, że dziecko poczęte, lecz jeszcze nienarodzone, może warunkowo korzystać z ochrony prawnej, o ile urodzi się żywe, co znajduje zastosowanie m.in. w sprawach spadkowych.

Należy odróżnić zdolność prawną od zdolności do czynności prawnych, która oznacza możliwość samodzielnego kształtowania swojej sytuacji prawnej poprzez własne działania, takie jak zawieranie umów czy składanie oświadczeń woli. Zdolność do czynności prawnych nie przysługuje wszystkim osobom fizycznym w jednakowym zakresie i jest uzależniona przede wszystkim od wieku oraz stanu psychicznego. Prawo wyróżnia pełną zdolność do czynności prawnych, ograniczoną zdolność do czynności prawnych oraz jej brak, co ma istotne znaczenie dla ważności dokonywanych czynności prawnych oraz zakresu odpowiedzialności osoby fizycznej.

Zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych

W potocznym rozumieniu często myli się pojęcia „zdolność prawna” i „zdolność do czynności prawnych”, choć w prawie cywilnym oznaczają one zupełnie różne kwestie. Zdolność prawna dotyczy samego faktu bycia podmiotem praw i obowiązków – każdy człowiek posiada ją od urodzenia do śmierci. Natomiast zdolność do czynności prawnych określa, czy dana osoba może samodzielnie podejmować działania prawne, np. zawierać umowy czy zaciągać zobowiązania.

Zdolność prawna

Zdolność prawna oznacza możliwość bycia podmiotem praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa. W prawie cywilnym przysługuje ona każdemu człowiekowi od chwili urodzenia aż do momentu śmierci i ma charakter powszechny oraz jednakowy dla wszystkich osób fizycznych. Oznacza to, że każda osoba fizyczna może być adresatem norm prawnych, niezależnie od tego, czy jest w stanie samodzielnie podejmować czynności prawne.

Zdolność prawna nie może zostać ograniczona ani odebrana decyzją organu władzy publicznej, a jedynym zdarzeniem powodującym jej ustanie jest śmierć osoby fizycznej. Warto zaznaczyć, że prawo cywilne przewiduje także szczególną ochronę interesów dziecka poczętego, lecz jeszcze nienarodzonego (tzw. nasciturus). Dziecko poczęte może nabywać prawa majątkowe, pod warunkiem że urodzi się żywe, co znajduje zastosowanie m.in. w prawie spadkowym i odszkodowawczym.

Zdolność do czynności prawnych

Zdolność do czynności prawnych to zdolność do samodzielnego kształtowania swojej sytuacji prawnej poprzez składanie oświadczeń woli, a więc m.in. zawieranie umów, zaciąganie zobowiązań czy rozporządzanie swoim majątkiem. W przeciwieństwie do zdolności prawnej, zdolność do czynności prawnych nie przysługuje każdej osobie fizycznej w takim samym zakresie i jest uzależniona od określonych przesłanek ustawowych.

Zakres zdolności do czynności prawnych ma bezpośredni wpływ na ważność podejmowanych czynności prawnych. Czynności dokonane przez osobę nieposiadającą zdolności do czynności prawnych lub posiadającą ją w ograniczonym zakresie mogą być nieważne albo wymagać potwierdzenia przez przedstawiciela ustawowego. Prawo cywilne wyróżnia trzy podstawowe rodzaje zdolności do czynności prawnych.

Brak zdolności do czynności prawnych

Brak zdolności do czynności prawnych dotyczy:

• osób, które nie ukończyły 13. roku życia,

• osób ubezwłasnowolnionych całkowicie.

Osoby te nie mogą samodzielnie dokonywać czynności prawnych. W ich imieniu działają przedstawiciele ustawowi, najczęściej rodzice lub opiekunowie prawni. Czynności prawne dokonane samodzielnie przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych są co do zasady nieważne. Wyjątkiem są drobne umowy życia codziennego, które stają się ważne z chwilą ich wykonania, o ile nie prowadzą do rażącego pokrzywdzenia osoby niemającej zdolności do czynności prawnych.

Ograniczona zdolność do czynności prawnych

Ograniczoną zdolność do czynności prawnych posiadają:

• osoby, które ukończyły 13 lat, a nie ukończyły 18 lat,

• osoby ubezwłasnowolnione częściowo.

Osoby te mogą samodzielnie dokonywać czynności prawnych w drobnych sprawach życia codziennego, a także rozporządzać swoim zarobkiem, o ile sąd opiekuńczy nie postanowi inaczej. Do dokonania czynności prawnych przekraczających te kwestie konieczna jest zgoda przedstawiciela ustawowego. Czynność dokonana bez wymaganej zgody jest tzw. czynnością prawną kulejącą – jej ważność zależy od późniejszego potwierdzenia przez uprawniony podmiot.

Pełna zdolność do czynności prawnych

Pełną zdolność do czynności prawnych uzyskuje osoba fizyczna z chwilą osiągnięcia pełnoletności, czyli z ukończeniem 18. roku życia. Pełną zdolność do czynności prawnych nabywa również osoba, która przed ukończeniem 18 lat zawarła związek małżeński, przy czym zdolności tej nie traci się nawet w przypadku unieważnienia małżeństwa.

Osoba posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych może samodzielnie i bez ograniczeń dokonywać wszelkich czynności prawnych, ponosząc za nie pełną odpowiedzialność. Pełna zdolność do czynności prawnych może zostać utracona jedynie na mocy prawomocnego orzeczenia sądu o ubezwłasnowolnieniu całkowitym lub częściowym.

Ubezwłasnowolnienie

Ubezwłasnowolnienie to instytucja prawna, która ogranicza lub całkowicie odbiera osobie fizycznej zdolność do czynności prawnych w sytuacjach, gdy nie jest ona w stanie samodzielnie i rozsądnie podejmować decyzji prawnych. Celem ubezwłasnowolnienia jest ochrona osoby, która z powodu wieku, choroby lub innej przeszkody psychicznej mogłaby wyrządzić sobie lub innym krzywdę poprzez niewłaściwe decyzje. Prawo cywilne wyróżnia dwa podstawowe rodzaje ubezwłasnowolnienia.

Ubezwłasnowolnienie częściowe:

• Oznacza ograniczenie zdolności do czynności prawnych osoby fizycznej.

• Osoba ubezwłasnowolniona częściowo może dokonywać niektórych czynności prawnych samodzielnie, np. w drobnych sprawach życia codziennego.

• Do czynności wykraczających poza zwykły zarząd konieczna jest zgoda przedstawiciela ustawowego (np. rodzica, opiekuna).

• Ubezwłasnowolnienie częściowe stosuje się m.in. wobec osób, które z powodu choroby psychicznej lub innej przyczyny nie są w stanie kierować swoim postępowaniem, ale nie wymagają całkowitego ubezwłasnowolnienia.

Ubezwłasnowolnienie całkowite

• Oznacza całkowite pozbawienie zdolności do czynności prawnych.

• Osoba ubezwłasnowolniona całkowicie nie może samodzielnie zawierać żadnych ważnych umów ani dokonywać czynności prawnych.

• W jej imieniu działają przedstawiciele ustawowi, a sąd wyznacza opiekuna, który podejmuje decyzje prawne w jej imieniu.

• Ubezwłasnowolnienie całkowite stosuje się wobec osób, które z powodu choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego lub innych przyczyn trwale nie są w stanie kierować swoim postępowaniem.

Ubezwłasnowolnienie następuje na mocy orzeczenia sądu. Wniosek mogą złożyć m.in. członkowie rodziny, prokurator lub opieka społeczna. Sąd rozpatruje stan zdrowia psychicznego i zdolność osoby do samodzielnego działania, często zasięgając opinii biegłych psychiatrów lub psychologów. Orzeczenie sądu określa zakres ubezwłasnowolnienia (częściowe lub całkowite) i wyznacza przedstawiciela ustawowego, który będzie działał w imieniu osoby ubezwłasnowolnionej.

Przeczytaj także: Czym jest upoważnienie?

Osoba fizyczna a osoba prawna

W prawie cywilnym wyróżnia się dwa podstawowe typy podmiotów prawa: osoby fizyczne i osoby prawne. Choć oba te podmioty mogą nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, różnią się sposobem funkcjonowania, odpowiedzialnością oraz zakresem samodzielności w działaniu.

Osoba fizyczna to każdy człowiek, który od momentu urodzenia posiada zdolność prawną. Może posiadać własny majątek, zawierać umowy, a także ponosić odpowiedzialność cywilną i karną. Jej działania są wprost związane z osobą – każda czynność prawna jest dokonywana osobiście lub przy pomocy przedstawiciela ustawowego w przypadku ograniczonej zdolności do czynności prawnych.

Osoba prawna natomiast to twór utworzony przez prawo, któremu ustawodawca przyznaje zdolność prawną i możliwość działania w obrocie prawnym. Osoby prawne powstają w określonych formach, np. spółki kapitałowe, stowarzyszenia czy fundacje, i działają poprzez swoje organy (np. zarząd, radę nadzorczą). W przeciwieństwie do osoby fizycznej, osoba prawna nie istnieje biologicznie i nie działa samodzielnie – wszystkie czynności prawne wykonują jej organy.

Przykłady osób prawnych to chociażby:

• spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (sp. z o.o.)

• spółka akcyjna (S.A.)

• fundacja

• stowarzyszenie zarejestrowane w KRS

• spółdzielnia mieszkaniowa

• izba gospodarcza (np. handlowa)

• partie polityczne

• jednostki samorządu terytorialnego

Tzw. ułomne osoby prawne to szczególny typ jednostek organizacyjnych, które posiadają pewne cechy osób prawnych, ale ich funkcjonowanie jest ograniczone w porównaniu do standardowych osób prawnych. Przykłady ułomnych osób prawnych to wspólnoty mieszkaniowe, stowarzyszenia zwykłe oraz spółki osobowe (spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa, spółka komandytowo-akcyjna).

Przeczytaj także: Rodzaje spółek

Zobacz porównanie najważniejszych cech osób fizycznych i osób prawnych w formie tabeli:

Kryterium	Osoba fizyczna	Osoba prawna
Definicja	Każdy człowiek od momentu urodzenia do śmierci	Jednostka organizacyjna utworzona zgodnie z prawem
Moment powstania	Z chwilą urodzenia	Z chwilą przewidzianą przepisami prawa (np. wpis do KRS)
Moment ustania	Śmierć osoby	Likwidacja / wykreślenie z rejestru
Przykłady	Każdy obywatel, przedsiębiorca prowadzący JDG	Spółka z o.o., spółka akcyjna, fundacja, stowarzyszenie
Zdolność prawna	Od urodzenia	Od momentu powstania
Zdolność do czynności prawnych	Pełna po ukończeniu 18 lat	Realizowana przez organy (np. zarząd)
Reprezentacja	Działa samodzielnie	Działa przez swoje organy
Możliwość prowadzenia działalności	Tak (np. jednoosobowa działalność)	Tak (np. spółki)
Regulacje prawne	Kodeks cywilny	Kodeks cywilny + ustawy szczególne

Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą

Osoba fizyczna może samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą, stając się przedsiębiorcą w świetle prawa. W praktyce oznacza to, że może oferować usługi, sprzedawać produkty, zawierać umowy z kontrahentami i zatrudniać pracowników – wszystko na własny rachunek.

Założenie działalności gospodarczej jest dziś stosunkowo proste – wystarczy zarejestrować firmę w CEIDG (Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej). Rejestracja pozwala legalnie funkcjonować na rynku, wystawiać faktury, opłacać podatki i składki ZUS oraz korzystać z form wsparcia dla przedsiębiorców.

Warto jednak pamiętać, że osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą ponosi pełną odpowiedzialność majątkową. Oznacza to, że w przypadku problemów finansowych firmy odpowiada całym swoim majątkiem – również prywatnym. W przeciwieństwie do spółek kapitałowych, gdzie odpowiedzialność właścicieli jest ograniczona, ryzyko finansowe w jednoosobowej działalności gospodarczej spoczywa na przedsiębiorcy osobiście.

Często zadawane pytania

Czy firma to osoba fizyczna?

Firma to forma prowadzenia działalności gospodarczej i może być prowadzona zarówno przez osobę fizyczną (np. jednoosobowa działalność gospodarcza), jak i przez osobę prawną (np. spółkę z o.o.). Sama firma nie jest osobą fizyczną – jest podmiotem prowadzącym działalność w obrocie prawnym.

Czy każdy człowiek jest osobą fizyczną?

Tak. Każdy człowiek posiada zdolność prawną od momentu urodzenia, co oznacza, że może być podmiotem praw i obowiązków w świetle prawa. Zdolność ta trwa aż do śmierci.

Czy osoba fizyczna może prowadzić dwie firmy?

Nie. Osoba fizyczna nie może prowadzić więcej niż jednej jednoosobowej działalności gospodarczej (JDG). Jedna osoba fizyczna może mieć tylko jeden wpis w CEIDG. W ramach tej jednej działalności może jednak prowadzić wiele rodzajów działalności (wiele kodów PKD).

Czy osoba fizyczna odpowiada całym swoim majątkiem za firmę?

Tak, jeśli prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, odpowiada całym swoim majątkiem za zobowiązania firmy. To różni ją od spółek kapitałowych, gdzie odpowiedzialność właścicieli jest ograniczona do wysokości wniesionego kapitału.

Czy każdy człowiek ma pełną zdolność do czynności prawnych?

Nie. Pełną zdolność do czynności prawnych nabywa się dopiero z ukończeniem 18 lat lub w wyniku zawarcia małżeństwa przed osiągnięciem pełnoletności. Osoby młodsze lub ubezwłasnowolnione mogą mieć ograniczoną zdolność lub jej brak.