Umowa o pracę na czas określony – limity, okres wypowiedzenia i zakończenie umowy

Umowa o pracę na czas określony to jedna z najczęściej stosowanych form zatrudnienia w Polsce, ale jednocześnie taka, która budzi wiele pytań i wątpliwości. Ile umów terminowych można zawrzeć z jednym pracownikiem? Kiedy umowa automatycznie przekształca się w umowę na czas nieokreślony? Jaki obowiązuje okres wypowiedzenia i w jakich sytuacjach umowa może zakończyć się wcześniej? W tym artykule w przystępny sposób wyjaśniamy najważniejsze zasady dotyczące limitów, wypowiedzenia oraz zakończenia umowy o pracę na czas określony. Znajdziesz tu także porównanie tego rodzaju umowy z umową na okres próbny oraz umową na czas nieokreślony.

Czym jest umowa o pracę na czas określony?

Umowa o pracę na czas określony to rodzaj umowy o pracę, zawartej między pracodawcą a pracownikiem, w której określony jest konkretny termin zakończenia zatrudnienia. To może być na przykład data zakończenia projektu lub powrotu innego pracownika z urlopu.

Pracownik na umowie na czas określony ma takie same prawa jak pracownik na umowie na czas nieokreślony, w tym między innymi prawo do urlopu wypoczynkowego, wynagrodzenia, zwolnienia lekarskiego, ochrony w czasie ciąży i urlopu macierzyńskiego. Jedyną różnicą jest to, że umowa o pracę na czas nieokreślony jest bezterminowa, a umowa na czas określony jest zawierana na konkretny okres (np. rok lub dwa lata).

Aby chronić pracownika przed nadużywaniem umów terminowych przez pracodawcę, Kodeks pracy przewiduje limity, które określają maksymalny czas trwania oraz ilość umów o pracę na czas określony, które można zawrzeć z tym samym pracownikiem. Z tym samym pracownikiem można zawrzeć maksymalnie trzy takie umowy, a ich łączny okres nie może przekroczyć 33 miesięcy (czyli 2 lata i 9 miesięcy). Po przekroczeniu limitu kolejna umowa staje się umową na czas nieokreślony, chyba że pracodawca wskaże obiektywne przyczyny uzasadniające wyjątek.

Szukasz stabilnego zatrudnienia? Zobacz najnowsze oferty pracy na portalu Asistwork!

Umowa o pracę na czas określony w Kodeksie pracy

Umowa o pracę na czas określony została uregulowana w Kodeksie pracy przede wszystkim w dziale drugim – „Stosunek pracy”. Przepisy te określają zarówno samą istotę umowy terminowej, jak i zasady jej zawierania, limitowania, wypowiadania oraz zakończenia.

Rodzaje umów o pracę

Zgodnie z art. 25 § 1 Kodeksu pracy, umowa o pracę może zostać zawarta na okres próbny, na czas określony albo na czas nieokreślony. Przepis ten porządkuje katalog dopuszczalnych form zatrudnienia i stanowi punkt wyjścia dla dalszych regulacji dotyczących umów terminowych.

Limity czasu trwania i liczby umów

Kluczowe znaczenie dla umów na czas określony ma art. 25¹ Kodeksu pracy. Przepis ten wprowadza zasadę, że łączny okres zatrudnienia pracownika na podstawie umów na czas określony u tego samego pracodawcy nie może przekraczać 33 miesięcy, a liczba takich umów nie może być większa niż trzy. Jeżeli którykolwiek z tych limitów zostanie przekroczony, umowa z mocy prawa staje się umową na czas nieokreślony. Celem tej regulacji jest przeciwdziałanie nadużywaniu umów terminowych.

Wyjątki od limitów

Ten sam artykuł, w art. 25¹ § 4, przewiduje wyjątki od stosowania limitów. Dotyczą one m.in. umów zawieranych w celu zastępstwa nieobecnego pracownika, wykonywania pracy o charakterze dorywczym lub sezonowym, pracy wykonywanej przez okres kadencji, a także sytuacji, gdy pracodawca wskaże obiektywne przyczyny leżące po jego stronie. W takich przypadkach umowy terminowe nie podlegają ograniczeniom czasowym ani ilościowym, pod warunkiem spełnienia ustawowych przesłanek.

Treść umowy o pracę

Art. 29 § 1 Kodeksu pracy określa elementy, które muszą znaleźć się w każdej umowie o pracę, w tym również w umowie na czas określony. Należą do nich m.in. strony umowy, rodzaj pracy, miejsce jej wykonywania, wynagrodzenie oraz termin rozpoczęcia pracy. W przypadku umowy terminowej istotnym elementem jest także jednoznaczne wskazanie czasu jej trwania.

Wypowiedzenie umowy na czas określony

Zasady wypowiadania umów terminowych reguluje art. 32-36 Kodeksu pracy. Od 2016 roku umowa o pracę na czas określony może być wypowiedziana na takich samych zasadach jak umowa na czas nieokreślony. Oznacza to, że długość okresu wypowiedzenia zależy od stażu pracy u danego pracodawcy i wynosi odpowiednio 2 tygodnie, 1 miesiąc albo 3 miesiące.

Zakończenie umowy z upływem czasu, na jaki została zawarta

Podstawowym sposobem zakończenia umowy o pracę na czas określony jest jej rozwiązanie z chwilą nadejścia terminu, na jaki została zawarta. Zasada ta wynika z ogólnych przepisów dotyczących ustania stosunku pracy, w szczególności z art. 30 § 1 pkt 4 Kodeksu pracy, który wskazuje, że umowa o pracę rozwiązuje się z upływem czasu, na który była zawarta.

Umowa o pracę na czas określony – limity

Umowa o pracę na czas określony podlega w Kodeksie pracy określonym ograniczeniom, których celem jest zapobieganie nadużywaniu zatrudnienia terminowego. Przepisy wprowadzają dwa podstawowe rodzaje limitów: limit ilościowy oraz limit czasowy. Oba mają zastosowanie do umów zawieranych pomiędzy tym samym pracownikiem i pracodawcą.

Limit ilościowy

Limit ilościowy dotyczy liczby umów o pracę na czas określony, jakie mogą zostać zawarte między tymi samymi stronami stosunku pracy. Zgodnie z art. 25¹ Kodeksu pracy dopuszczalne jest zawarcie maksymalnie trzech takich umów. Zawarcie czwartej umowy na czas określony powoduje, że z mocy prawa staje się ona umową o pracę na czas nieokreślony od dnia zawarcia czwartej umowy, niezależnie od nazwy nadanej jej przez strony.

Limit czasowy

Limit czasowy odnosi się do łącznego okresu zatrudnienia pracownika na podstawie umów o pracę na czas określony u tego samego pracodawcy. Przepisy przewidują, że okres ten nie może przekroczyć 33 miesięcy. Jeżeli po upływie tego czasu strony kontynuują zatrudnienie na podstawie umowy terminowej, umowa automatycznie przekształca się w umowę na czas nieokreślony. Do limitu czasowego wlicza się wszystkie okresy zatrudnienia na podstawie umów terminowych, nawet jeżeli pomiędzy nimi występowały krótkie przerwy.

Okres wypowiedzenia umowy o pracę na czas określony

Umowa o pracę na czas określony może zostać rozwiązana za wypowiedzeniem, a zasady dotyczące okresu wypowiedzenia są takie same jak w przypadku umowy na czas nieokreślony. Wynika to z przepisów Kodeksu pracy, które od 2016 roku zrównały w tym zakresie sytuację pracowników zatrudnionych na podstawie umów terminowych i bezterminowych.

Długość okresu wypowiedzenia umowy o pracę na czas określony zależy od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy, a nie od czasu, na jaki umowa została zawarta. Oznacza to, że decydujący jest łączny staż pracy pracownika u tego samego pracodawcy, obejmujący również wcześniejsze okresy zatrudnienia.

Jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy, okres wypowiedzenia wynosi 2 tygodnie. W przypadku zatrudnienia trwającego co najmniej 6 miesięcy, ale krócej niż 3 lata, okres wypowiedzenia wynosi 1 miesiąc. Natomiast po osiągnięciu co najmniej 3 lat zatrudnienia u tego samego pracodawcy okres wypowiedzenia wydłuża się do 3 miesięcy.

Okres wypowiedzenia umowy na czas określony rozpoczyna swój bieg zgodnie z ogólnymi zasadami Kodeksu pracy, czyli odpowiednio w sobotę (w przypadku okresów tygodniowych) albo pierwszego dnia miesiąca następującego po złożeniu wypowiedzenia (w przypadku okresów miesięcznych). Strony umowy nie mogą w sposób dowolny skracać ustawowych okresów wypowiedzenia, chyba że Kodeks pracy przewiduje taką możliwość w szczególnych sytuacjach.

Warto również pamiętać, że umowa o pracę na czas określony rozwiązuje się z upływem terminu, na jaki została zawarta, nawet jeśli żadna ze stron nie złoży wypowiedzenia. Wypowiedzenie jest więc jednym z możliwych, ale nie jedynym sposobem zakończenia tego rodzaju umowy.

Umowa o pracę na czas nieokreślony i określony – porównanie

Wybór rodzaju umowy o pracę ma istotne znaczenie zarówno dla pracownika, jak i pracodawcy. Umowa o pracę na czas nieokreślony jest postrzegana jako najbardziej stabilna forma zatrudnienia, natomiast umowa na czas określony daje większą elastyczność, ale podlega ustawowym ograniczeniom. Oba typy umów zapewniają pracownikowi zasadniczo taki sam zakres podstawowych praw pracowniczych, jednak różnią się m.in. trwałością stosunku pracy oraz zasadami jego zakończenia. Poniżej przedstawiamy najważniejsze różnice pomiędzy umową o pracę na czas nieokreślony a umową o pracę na czas określony.

Kryterium	Umowa o pracę na czas nieokreślony	Umowa o pracę na czas określony
Czas trwania umowy	Umowa zawierana bez wskazania terminu jej zakończenia.	Umowa zawierana na konkretny, z góry określony czas.
Stabilność zatrudnienia	Wysoka stabilność – brak automatycznego zakończenia umowy.	Mniejsza stabilność – umowa rozwiązuje się z upływem terminu.
Limity zawierania umów	Brak limitów czasowych i ilościowych.	Obowiązuje limit 3 umów i 33 miesięcy (z wyjątkami).
Możliwość wypowiedzenia	Może zostać wypowiedziana przez każdą ze stron.	Może zostać wypowiedziana na takich samych zasadach jak umowa bezterminowa.
Okres wypowiedzenia	Zależny od stażu pracy u pracodawcy (2 tygodnie, 1 miesiąc, 3 miesiące).	Taki sam jak przy umowie na czas nieokreślony.
Obowiązek uzasadnienia wypowiedzenia	Pracodawca musi wskazać przyczynę wypowiedzenia.	Pracodawca nie ma obowiązku podawania przyczyny wypowiedzenia.
Ochrona przed wypowiedzeniem	Pełna ochrona wynikająca z Kodeksu pracy (np. przedemerytalna, w ciąży).	Taka sama ochrona jak przy umowie bezterminowej.
Zakończenie umowy bez wypowiedzenia	Możliwe tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie pracy.	Również możliwe tylko w ustawowo określonych sytuacjach.
Postrzeganie przez instytucje (np. banki)	Często uznawana za bardziej wiarygodną i stabilną.	Często oceniana jako mniej stabilna forma zatrudnienia.

Umowa o pracę na czas określony i okres próbny – porównanie

Umowa o pracę na okres próbny oraz umowa o pracę na czas określony są umowami terminowymi, jednak pełnią różne funkcje w zatrudnieniu. Umowa na okres próbny ma charakter wstępny i służy sprawdzeniu pracownika przed nawiązaniem dalszej współpracy, natomiast umowa na czas określony jest zawierana w celu wykonywania pracy przez ustalony z góry okres. Mimo że obie formy zatrudnienia są regulowane przez Kodeks pracy, różnią się m.in. czasem trwania, poziomem stabilności oraz zasadami wypowiadania.

Kryterium	Umowa o pracę na czas określony	Umowa o pracę na okres próbny
Cel zawarcia umowy	Zatrudnienie pracownika na określony czas w związku z potrzebami pracodawcy.	Sprawdzenie kwalifikacji pracownika i możliwości dalszego zatrudnienia.
Czas trwania umowy	Określony w umowie, z uwzględnieniem limitów ustawowych.	Maksymalnie 3 miesiące.
Limity zawierania	Maksymalnie 3 umowy i 33 miesiące zatrudnienia (z wyjątkami).	Jedna umowa z możliwością ponownego zawarcia tylko w ściśle określonych przypadkach.
Stabilność zatrudnienia	Średni poziom stabilności – umowa kończy się z upływem terminu.	Niska stabilność – umowa krótkoterminowa i próbna.
Możliwość wypowiedzenia	Może zostać wypowiedziana przez każdą ze stron.	Może zostać wypowiedziana przez każdą ze stron.
Okres wypowiedzenia	Zależny od stażu pracy u pracodawcy (2 tygodnie, 1 miesiąc, 3 miesiące).	Zależny od długości okresu próbnego (3 dni robocze, 1 tydzień lub 2 tygodnie).
Obowiązek uzasadnienia wypowiedzenia przez pracodawcę	Nie ma obowiązku wskazywania przyczyny wypowiedzenia.	Nie ma obowiązku wskazywania przyczyny wypowiedzenia.
Ochrona przed wypowiedzeniem	Ochrona przewidziana w Kodeksie pracy, z pewnymi ograniczeniami wynikającymi z terminowego charakteru umowy.	Ochrona ograniczona ze względu na próbny charakter umowy.
Moment zawarcia umowy	Po okresie próbnym lub bezpośrednio, bez etapu próbnego.	Zazwyczaj na początku zatrudnienia.
Zakończenie umowy	Z upływem czasu, na który została zawarta, lub za wypowiedzeniem.	Z upływem okresu próbnego lub za wypowiedzeniem.

Umowa o pracę na czas określony a umowa o pracę tymczasową – porównanie

Umowa o pracę na czas określony oraz umowa o pracę tymczasową są formami zatrudnienia o charakterze terminowym, jednak ich konstrukcja prawna i cel znacząco się różnią. Umowa na czas określony jest zawierana bezpośrednio pomiędzy pracownikiem a pracodawcą i podlega regulacjom Kodeksu pracy, natomiast praca tymczasowa opiera się na trójstronnym modelu zatrudnienia i jest regulowana odrębną ustawą. Poniższe porównanie pokazuje najważniejsze różnice pomiędzy tymi dwiema formami zatrudnienia.

Kryterium	Umowa o pracę na czas określony	Umowa o pracę tymczasową
Podstawa prawna	Kodeks pracy.	Ustawa o zatrudnianiu pracowników tymczasowych.
Strony umowy	Pracownik i pracodawca.	Pracownik i agencja pracy tymczasowej (pracodawca formalny).
Miejsce wykonywania pracy	U pracodawcy, który zawarł umowę.	U pracodawcy użytkownika wskazanego przez agencję.
Cel zatrudnienia	Wykonywanie pracy przez określony czas, zgodnie z potrzebami pracodawcy.	Zaspokojenie okresowych, sezonowych lub doraźnych potrzeb pracodawcy użytkownika.
Czas trwania zatrudnienia	Określony w umowie, z uwzględnieniem limitów 3 umów i 33 miesięcy.	Co do zasady maksymalnie 18 miesięcy u jednego pracodawcy użytkownika (w określonych przypadkach dłużej).
Limity ustawowe	Limity ilościowe i czasowe wynikające z Kodeksu pracy.	Limity wynikające z ustawy o pracy tymczasowej.
Stabilność zatrudnienia	Wyższa – bezpośrednia relacja z pracodawcą.	Niższa – zależna od zapotrzebowania pracodawcy użytkownika.
Możliwość wypowiedzenia	Tak, na zasadach Kodeksu pracy.	Tak, na zasadach określonych w ustawie i umowie.
Okres wypowiedzenia	Zależny od stażu pracy u pracodawcy (2 tygodnie, 1 miesiąc, 3 miesiące).	Krótszy, najczęściej 3 dni lub 1 tydzień, w zależności od długości umowy.
Zakres ochrony pracowniczej	Pełna ochrona wynikająca z Kodeksu pracy.	Ochrona pracownicza zapewniona, ale w ograniczonym zakresie.
Przekształcenie w umowę bezterminową	Możliwe po przekroczeniu limitów ustawowych.	Brak mechanizmu automatycznego przekształcenia.
Typowe zastosowanie	Standardowe zatrudnienie na czas określony.	Zatrudnienie doraźne, sezonowe lub zastępcze.

Sposoby zakończenia umowy o pracę na czas określony

Umowa o pracę na czas określony może zakończyć się na kilka różnych sposobów, w zależności od okoliczności oraz woli stron stosunku pracy. Kodeks pracy przewiduje zarówno standardowe tryby rozwiązania umowy, jak i sytuacje, w których dochodzi do jej wygaśnięcia z mocy prawa. Poniżej omawiamy najważniejsze sposoby zakończenia umowy o pracę na czas określony.

Wypowiedzenie umowy o pracę na czas określony

Każda ze stron – zarówno pracownik, jak i pracodawca – może wypowiedzieć taką umowę z zachowaniem ustawowego okresu wypowiedzenia. Długość okresu wypowiedzenia zależy od stażu pracy u danego pracodawcy i wynosi odpowiednio 2 tygodnie, 1 miesiąc albo 3 miesiące. W przypadku umowy na czas określony pracodawca nie ma obowiązku uzasadniania wypowiedzenia, jednak musi zachować formę pisemną oraz respektować szczególną ochronę pracowników przewidzianą w Kodeksie pracy.

Rozwiązanie umowy o pracę na czas określony

Umowa o pracę na czas określony może zostać rozwiązana również w innych trybach przewidzianych przez prawo. Najczęściej dochodzi do rozwiązania umowy z upływem terminu, na jaki została zawarta, bez konieczności składania jakichkolwiek oświadczeń woli przez strony. Ponadto umowa może zostać rozwiązana na mocy porozumienia stron, jeśli zarówno pracownik, jak i pracodawca wyrażą na to zgodę.

Kodeks pracy przewiduje także możliwość rozwiązania umowy bez wypowiedzenia, zarówno z winy pracownika, jak i z przyczyn niezawinionych przez pracownika, jednak tylko w ściśle określonych sytuacjach.

Wygaśnięcie umowy o pracę na czas określony

Podstawowym i najczęściej występującym sposobem zakończenia umowy o pracę na czas określony jest jej wygaśnięcie z upływem terminu, na jaki została zawarta. Oznacza to, że wraz z nadejściem wskazanej w umowie daty końcowej stosunek pracy ustaje automatycznie, bez konieczności składania przez pracownika lub pracodawcę jakichkolwiek oświadczeń woli. W takim przypadku nie ma również obowiązku zachowania okresu wypowiedzenia.

Wygaśnięcie umowy na czas określony może nastąpić także w innych sytuacjach przewidzianych w Kodeksie pracy, niezależnych od woli stron. Dotyczy to m.in. śmierci pracownika, śmierci pracodawcy – jeżeli nie dochodzi do przejęcia zakładu pracy przez inny podmiot – czy upływu trzymiesięcznego okresu nieobecności pracownika spowodowanej tymczasowym aresztowaniem. W każdej z tych sytuacji umowa o pracę wygasa z mocy prawa, bez potrzeby jej formalnego rozwiązywania.

Umowa na czas określony a urlop wypoczynkowy

Zatrudnienie na podstawie umowy o pracę na czas określony nie wpływa na prawo pracownika do urlopu wypoczynkowego. Pracownik zatrudniony na czas określony korzysta z urlopu na takich samych zasadach jak pracownik zatrudniony na czas nieokreślony, ponieważ w tym zakresie Kodeks pracy nie przewiduje żadnych różnic.

Prawo do urlopu wypoczynkowego powstaje wraz z nawiązaniem stosunku pracy. W pierwszym roku zatrudnienia pracownik nabywa prawo do urlopu z upływem każdego miesiąca pracy, w wymiarze proporcjonalnym do okresu zatrudnienia. W kolejnych latach kalendarzowych urlop przysługuje z góry, w pełnym lub proporcjonalnym wymiarze – w zależności od długości trwania umowy w danym roku.

Wymiar urlopu wypoczynkowego uzależniony jest od stażu pracy i wynosi 20 dni w przypadku pracowników ze stażem krótszym niż 10 lat albo 26 dni po osiągnięciu co najmniej 10-letniego stażu pracy. Do stażu urlopowego wlicza się również wcześniejsze okresy zatrudnienia oraz – zgodnie z przepisami – okresy nauki.

Jeżeli umowa o pracę na czas określony rozwiązuje się przed wykorzystaniem przysługującego urlopu, pracodawca jest zobowiązany do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. W miarę możliwości urlop powinien być jednak wykorzystany w naturze w trakcie trwania umowy, o ile pozwala na to jej długość i organizacja pracy.

Umowa na czas określony a ciąża

Zatrudnienie na podstawie umowy o pracę na czas określony nie pozbawia pracownicy ochrony związanej z ciążą. Kodeks pracy przewiduje szczególne regulacje, których celem jest zabezpieczenie stosunku pracy kobiety w ciąży, również w przypadku umów terminowych.

Pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę z pracownicą w ciąży. Ochrona ta obejmuje także umowy na czas określony, jednak z pewnymi istotnymi wyjątkami wynikającymi z ich terminowego charakteru.

Jeżeli umowa o pracę na czas określony ulegałaby rozwiązaniu po upływie trzeciego miesiąca ciąży, zostaje ona z mocy prawa przedłużona do dnia porodu. Przedłużenie następuje automatycznie i nie wymaga podpisywania aneksu ani nowej umowy. Celem tej regulacji jest zapewnienie pracownicy prawa do świadczeń związanych z macierzyństwem, w tym zasiłku macierzyńskiego.

Należy również pamiętać, że przedłużenie umowy do dnia porodu nie oznacza jej przekształcenia w umowę na czas nieokreślony. Umowa rozwiązuje się z dniem porodu, a dalsze zatrudnienie możliwe jest wyłącznie na podstawie nowej umowy.

Czy można zmienić umowę o pracę na czas określony na umowę na czas nieokreślony?

Pracownik zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony może złożyć wniosek o zmianę tej umowy na umowę na czas nieokreślony. Wniosek taki jest możliwy po przepracowaniu co najmniej 6 miesięcy u danego pracodawcy i wynika z przepisów Kodeksu pracy dotyczących przejrzystych i przewidywalnych warunków zatrudnienia.

Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatycznej zmiany rodzaju umowy. Pracodawca nie ma obowiązku przekształcenia umowy terminowej w umowę na czas nieokreślony wyłącznie na podstawie samego wniosku pracownika. Jest natomiast zobowiązany do udzielenia odpowiedzi – w postaci papierowej lub elektronicznej – wraz z uzasadnieniem swojej decyzji, jeżeli wniosek zostanie odrzucony.

Wady i zalety umów na czas określony

Umowa o pracę na czas określony jest jedną z najczęściej stosowanych form zatrudnienia w Polsce. Daje ona większą elastyczność niż umowa na czas nieokreślony i zapewnia pracownikowi ochronę wynikającą z Kodeksu pracy. Jej terminowy charakter sprawia jednak, że nie zawsze jest rozwiązaniem idealnym. Poniżej przedstawiono najważniejsze zalety i wady umów na czas określony, z perspektywy obu stron stosunku pracy.

Zalety umowy na czas określony

• Umożliwia zatrudnienie pracownika na ściśle określony czas, dostosowany do aktualnych potrzeb pracodawcy.

• Daje pracodawcy większą elastyczność w planowaniu zatrudnienia i kosztów pracy.

• Pozwala pracownikowi zdobyć doświadczenie zawodowe i sprawdzić warunki pracy bez długoterminowego zobowiązania.

• Zapewnia pracownikowi pełne prawa pracownicze, w tym prawo do urlopu wypoczynkowego, wynagrodzenia chorobowego i ochrony socjalnej.

• Może stanowić etap przejściowy do zawarcia umowy na czas nieokreślony.

• Od 2016 roku podlega takim samym zasadom wypowiedzenia jak umowa bezterminowa, co zwiększa bezpieczeństwo pracownika.

Wady umowy na czas określony

• Ograniczona stabilność zatrudnienia wynikająca z automatycznego zakończenia umowy z upływem terminu.

• Brak obowiązku uzasadniania wypowiedzenia przez pracodawcę.

• Mniejsze poczucie bezpieczeństwa zawodowego w porównaniu z umową na czas nieokreślony.

• W praktyce często gorzej oceniana przez banki i inne instytucje finansowe.

• Ryzyko częstych zmian pracodawcy lub przerw w zatrudnieniu.

• Ograniczone możliwości długofalowego planowania kariery zawodowej.

Często zadawane pytania

Co, gdy kończy się umowa na czas określony?

Umowa na czas określony kończy się z upływem terminu, na jaki została zawarta. W tym momencie stosunek pracy ustaje automatycznie, bez konieczności składania wypowiedzenia przez którąkolwiek ze stron. Pracodawca może jednak zaproponować przedłużenie umowy lub zawarcie nowej umowy – wówczas dalsze zatrudnienie zależy od woli obu stron. Jeżeli pracownik nie wykorzystał przysługującego mu urlopu, przysługuje mu ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop.

Jak liczyć limit 3 umów na czas określony?

Limit 3 umów dotyczy liczby umów zawieranych pomiędzy tym samym pracownikiem a tym samym pracodawcą. Do limitu wlicza się wszystkie kolejne umowy terminowe, niezależnie od przerw między nimi, chyba że spełnione są ustawowe wyjątki (np. umowa zastępstwa, umowa sezonowa). Po przekroczeniu limitu 3 umów, każda kolejna umowa automatycznie przekształca się w umowę na czas nieokreślony.

Czy umowa o pracę przedłuża się automatycznie?

Umowa na czas określony nie przedłuża się automatycznie po upływie terminu, chyba że strony wyrażą taką wolę i podpiszą nową umowę lub aneks. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy umowa terminowa została zawarta w okresie ochronnym (np. w ciąży) – wówczas przepisy przewidują jej automatyczne przedłużenie do określonego momentu, np. do dnia porodu.

Czy trzecia umowa o pracę musi być na stałe?

Nie, trzecia umowa na czas określony nie musi automatycznie stawać się umową na czas nieokreślony. Pracownik może ją zawrzeć w formie terminowej, o ile nie przekracza łącznego limitu 33 miesięcy zatrudnienia u tego samego pracodawcy. Dopiero czwarta umowa lub umowa, której łączny czas zatrudnienia przekracza ustawowy limit czasowy, automatycznie przekształca się w umowę na czas nieokreślony.